RAM groeide pas na decennia uit tot Paul McCartney-klassieker

Het was een van de meest beruchte 'scheidingen' in de popmuziek, die van The Beatles. Op 10 april 1970 bracht Paul McCartney met een persbericht naar buiten uit The Beatles te stappen. Het betekende het einde van de band die in minder dan tien jaar de muziek volledig had veranderd. Luttele dagen later presenteerde Paul zijn eerste soloplaat, genaamd McCartney. Op het solodebuut van de zanger staat de evergreen Maybe I’m Amazed, maar de plaat groeide niet uit tot een klassieker in zijn oeuvre. 

Vernietigend 

Diens opvolger deed dat wel, al was daar wat tijd voor nodig. Dertien maanden na zijn solodebuut bracht McCartney RAM uit, opgenomen in Amerika. Critici vermorzelden het album (“ongelofelijk onbeduidend en ontzettend irrelevant” - Rolling Stone Magazine). Ook de andere oud-Beatles waren niet mals. Ringo vond dat er geen een ‘tune’ op het album stond. John Lennon was eveneens niet te spreken over het album van zijn voormalige muzikale zielsverwant. Zo zei hij in gesprek met Hit Parader magazine dat hij het na de eerste keer luisteren verschrikkelijk vond. “De tweede keer heb ik de platenspeler een beetje gerepareerd en toen klonk hij beter.” 

Bekoeld 

De opener van RAM, Too Many People, liet duidelijk blijken dat de relatie tussen de twee flink was bekoeld. McCartney schreef in zijn boek The Lyrics: 1956 to the Present dat het nummer een reactie op liedjes van Lennon gericht aan zijn adres. “Ik weet niet wat hij er ermee hoopte te bereiken, behalve mij in mijn gezicht te slaan.” De zanger ergerde zich enorm aan de situatie. “Ik besloot mijn pijlen ook op hem te richten. Maar zo’n soort schrijver ben ik niet echt, dus het was nogal subtiel.” 

Cliches vermijden 

Met RAM probeerde de inmiddels 84-jarige muzikant ook vooral een andere weg in te slaan dan die hij met The Beatles bewandelden. “Ik wilde absoluut iets anders proberen. Het was best lastig om iets nieuws te bedenken.” De zanger probeerde gewoonweg een andere richting in te schrijven en clichés uit zijn Beatles-tijd te vermijden.  

Zo zit Dear Boy vol Beach Boys-achtige koortjes. Het is een publiek geheim dat McCartney in de surfende tegenhangers van de Fab Four zowel een inspiratiebron als concurrent zag. Engineer Eirik Wangberg vertelde later aan MOJO magazine dat hij met The Beach Boys had gewerkt op het beruchte Smiley Smile album, maar dat Dear Boy “de kroon spande.” Lennon dacht dat het liedje over hem ging, McCartney ontkende dit later. Volgens de inmiddels 84-jarige multi-instrumentalist is Dear Boy gericht aan de ex-man van zijn vrouw Linda. Hij schreef in het liedje over het geluk dat hij voelde met zijn vrouw.  

Heimwee 

De grootste hit van het album was zonder twijfel Uncle Albert/Admiral Halsey, McCartney’s eerste nummer 1 hit in Amerika als soloartiest. “Ik ben er vrij zeker van dat dit nummer een nieuw soort heimwee naar mijn familie weerspiegelde, in een tijd waarin ik uit Liverpool was verhuisd”, schreef de zanger in zijn eerder benoemde boek. Uncle Albert was dan ook een echte oom van de zanger. “Oom Albert ging op de tafel staan, stomdronken, en droeg voor uit de Bijbel.” Ook Admiral Halsey heeft echt bestaan. Hij was een Amerikaanse militair ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Hoe McCartney precies op de naam kwam, weet hij niet meer. “Ik moet ergens iets over hem gezelen hebben.” Ook gaat een deel van het liedje over Linda.  

Ondanks alle kritiek werd RAM een commercieel succes. Het bereikte onder andere de nummer 1 positie in het Verenigd Koninkijk. Ook in ons eigen landje belandde het boven aan de hitlijsten. In 2012 werd het album opnieuw uitgegeven en kreeg toen aanzienlijk betere recensies. Rolling Stone was na de strenge woorden uit 1971 nu een stuk positiever. Het magazine vond het album een “maf meesterwerk” vol “goddelijke melodieën en orkestrale frivoliteiten.” Muziekplatform Pitchfork schreef dat Paul McCartney “een rockicoon is die een nieuwe benadering van popmuziek bedacht die uiteindelijk zou uitgroeien tot de indie pop van iemand anders.”  

Vandaag de dag wordt RAM gezien als een van McCartneys beste soloalbums. Zo kwam het dus nog allemaal goed voor de zanger, die het album als muzikale therapie zag. “I was just letting myself be free.”