Een Franstalige ode aan de moeder

 Op 10 mei is het Moederdag. Niet de dag van kitscherige wenskaarten en overvolle restaurants, maar — als je even stilstaat — een dag die iets wezenlijks raakt. De liefde van een moeder is de meest onbaatzuchtige liefde die bestaat. En voor wie zijn moeder verloren heeft, is het een dag van herinnering, van gemis, van dankbaarheid die nergens meer heen kan.

Boerboom stelde een playlist samen. Geen populaire moederdaghits, geen zoetsappige sentimentaliteit. Maar chansons. Franse liedjes die de waarheid durven te zeggen over liefde, verlies en de band tussen moeder en kind.

Charles Aznavour opent met de naakte waarheid

We beginnen waar het pijn doet. La Mamma van Charles Aznavour is misschien wel het eerlijkste lied dat ooit over het verlies van een moeder geschreven is. Geen verhullende metaforen, geen troostende slotakkoorden. Aznavour beschrijft het sterfbed. De kinderen die toekijken. De stilte die daarna valt. Hij zingt het zonder sentiment te sparen, en juist daarom breekt het open.

Voor wie zijn of haar moeder verloren heeft, is dit lied geen verdriet van buitenaf — het is herkenning van binnenuit.

Nana Mouskouri fluistert: alles komt goed

Dan, als tegenwicht, de warme stem van Nana Mouskouri. In Mon Enfant — mijn kind — zingt ze de woorden die een moeder haar angstig kind toefluistert: zolang we elkaars hand vasthouden, zolang de avond valt, komt alles goed. Het is een wiegelied voor alle leeftijden. Een belofte die moeders maken, wetend dat ze die niet altijd kunnen waarmaken — en die ze toch doen, omdat liefde nu eenmaal groter is dan zekerheid.

Juliette Gréco: het kind dat zijn eigen weg gaat

Elke moeder kent ook dit moment. Het kind dat loskomt. Dat zijn eigen leven kiest, zijn eigen fouten maakt, zijn eigen vrijheid opeist. Juliette Gréco viert dat in Jolie Môme — een portret van een meisje dat zich niets aantrekt van wat de wereld van haar verwacht. Vrijgevochten, brutaal, levenslustig. Een moeder die dit lied hoort, herkent haar kind. En glimlacht, ook al is het soms met een bezorgd hart.

Edith Piaf, Frida Boccara en Carla Bruni: de liefde zelf

Drie vrouwen, drie generaties, één thema. Edith Piaf zingt de liefde zoals alleen zij dat kan — met heel haar lichaam, heel haar leven. Frida Boccara, winnares van het Eurovisiesongfestival 1969, brengt een ode die groter klinkt dan de concertzaal kan bevatten. En Carla Bruni fluistert de liefde, intiem en broos, alsof ze bang is dat ze anders breekt.

Samen vormen ze een triptiek van wat liefde kan zijn: alles-verterende passie, verheven gevoel, en stille tederheid.

Jane Birkin en de verboden spelletjes

Jane Birkin zingt in Les Yeux Interdits — de verboden ogen, de verboden spelletjes — over haar spelende dochters. Het is een lied vol leven, vol de onbevangen wereld van kinderen die nog niet weten dat er grenzen bestaan. Voor een moeder is het toekijken op spelende kinderen één van de meest kostbare blikken die er zijn. Birkin vangt die blik in muziek. Na haar overlijden in 2023 klinkt dit lied nog kwetsbaarder dan het al was.

Dalida en het wachten

Dan een lied met een persoonlijk verhaal dat de muziek zelf overstijgt. Dalida — geboren als Iolanda Gigliotti in Egypte — groeide op met J'attendrais van Rina Ketty op de radio. Het was de tijd van de Tweede Wereldoorlog. Haar vader was naar het front gestuurd. En het kleine meisje zat thuis, met haar moeder en broers, en wachtte.

Later, als wereldberoemde chansonnier, nam Dalida het lied zelf op. En daarmee sloot ze een cirkel: het lied dat haar moeder en zij samen beluisterden in angst en hoop.

Beluister de hele speellijst op Spotify: