Bij Alpe d'HuZes krijgt verdriet een plek

Aan tafel zit de 12-jarige Teun naast zijn vader Rico, voor hen ligt een kaars. Een kaars voor Linda, de moeder van Teun en de vrouw van Rico. Linda overleed anderhalf jaar geleden aan de gevolgen van borstkanker. “Ze had hier moeten zijn”, zegt Rico. “Ze had zelf de berg op moeten lopen, dat was het plan.” Nu zijn zij hier zonder haar.  

Alpe d’HuZes is een jaarlijks evenement waar duizenden mensen de berg in de Franse Alpen beklimmen om geld op te halen voor kankeronderzoek. Dit jaar is het 20e  jaar. Maar wie het alleen ziet als sportevenement, mist de helft. Wanneer het donker is voor de start donderdag, zullen duizenden kaarsen branden. Ieder lichtje verwijst naar iemand. Naar iemand die er niet meer is of naar iemand die nog vecht.  

Rico is hier voor de zesde keer en samen met zoon Teun helpen ze mee in Team Logistiek. Ze reisden met een colonne van 39 vrachtwagens van Nederland naar Frankrijk en helpen mee bij de opbouw van het evenement. In 2019 besloot Rico voor het eerst af te reizen naar de berg om zijn moeder Marianne te eren. Zij overleed het jaar daarvoor aan de gevolgen van eierstokkanker. Zijn moeder was chauffeur in het dagelijks leven en dus besloot hij haar op de meest toepasselijke manier te eren: samen met de vrachtwagen de berg op.  

Drie jaar geleden stonden Rico, Teun en Linda hier nog samen. Er werd gevierd dat Linda hersteld leek te zijn van borstkanker. Kort daarna kwam de diagnose dat het terug was en in het najaar van 2024 hoorde ze dat de kanker was uitgezaaid. Vanaf dat moment wisten ze dat haar moesten loslaten. Rico zoekt naar woorden als hij over haar praat. Ze waren veertien jaar samen: “Mooie herinneringen zijn er te veel, zoals de geboorte van Teun natuurlijk. Maar ik ben erachter gekomen dat liefde voor mij dezelfde richting opkijken is en dat is wat wij altijd deden.” Nu rijdt hij alleen met zijn zoon Teun de berg op.  

Teun vindt het fijn om hier te zijn voor zijn moeder. Hij zegt dat het moeilijk is om hier zonder zijn moeder te zijn. “Het verdriet zal altijd blijven bestaan en het verdriet zal niet minder worden. Maar wij groeien wel samen verder als vader en zoon.”, vult Rico aan. Als hij een advies moet geven hoe je iemand loslaat, zegt hij: “Heb lief, praat met elkaar en laat geen vraagtekens bestaan.” Rico fietst woensdag met de andere vrijwilligers de berg op en donderdag zal hij samen met Teun naar de top van de 1860 meter hoge berg klimmen. 

Een paar tafels verder in de kaarsenkamer helpt Marinka mensen een etiket te schrijven voor op 1 van de vele kaarsen. Marinka is vrijwilliger en sinds 2017 betrokken bij Alpe d’HuZes. En al acht jaar lang is ze lid van het kaarsenteam. Vorig jaar eindigden ze met meer dan 9000 kaarsen. “Sommige mensen komen in hun eentje binnen”, vertelt Marinka. “Ze denken even snel een naam op te schrijven, maar zodra de pen boven het etiket hangt, gebeurt er iets. Dan ga je naast ze zitten en dan komen ze erachter dat het emotioneel is. Een leeg etiket waar je je boodschap op wil schrijven, maar dan niet weet wat je erop moet zetten.” 

Marinka staat hier niet buiten het verdriet. Ze kent gemis. Haar moeder overleed toen ze zes was. In haar familie verloor ze te veel mensen aan kanker. Vorig jaar overleed ook Marion, een vriendin uit het koor waarvoor Marinka thuis als vrijwilliger achter de bar staat. Marion zat midden in de chemo, maar stuurde Marinka nog berichtjes om haar te steunen toen zij het zelf moeilijk had. “Het is eigenlijk het meest emotionele gedeelte”, zegt ze. “Mensen steken een kaars aan voor mensen die er niet meer zijn. Of om iemand een hart onder de riem te steken.”

Voor Marinka is Alpe d’HuZes ook een tijdelijke wereld waarin mensen zachter zijn dan thuis. Op de berg wordt geholpen zonder veel uitleg. Wie naar boven moet, komt boven. Wie huilt, mag huilen. “Het is echt een week vol saamhorigheid en liefde”, zegt ze. “Daar zit misschien ook de pijn, want na die week komt de gewone wereld terug. De wereld waarin mensen haast hebben, waarin fatbikes om je oren vliegen en waarin kanker nog steeds als scheldwoord wordt gebruikt.”, sluit Marinka af. 

Voor Rico en Teun is de berg geen oplossing, want Linda komt er niet door terug. “Het verdriet wordt niet kleiner”, zegt Rico. Maar ze groeien samen verder. Teun letterlijk, omdat hij twaalf is, maar daarnaast ook beide op een andere manier. Door over haar te praten, hier te werken, te lopen, te fietsen en te herinneren. Hun streefbedrag was 7600 euro, omdat Linda werd geboren in mei 1976. Dat bedrag hebben ze gehaald.  

In de nacht van woensdag op donderdag zullen alle kaarsen branden. Elke kaars met zijn eigen verhaal.