Om dit liefdesliedje wil Paul McCartney later herinnerd worden

Het lot van The Beatles was in de zomer van 1969 al getekend. De bandleden waren klaar met elkaar, met hun management en met hun leven in dé band van de jaren '60. 'Abbey Road' was hun laatste kunststukje, daarna waren John Lennon, Ringo Starr, George Harrison en Paul McCartney nooit meer in één ruimte te vinden. Lennon was al in september '69 Beatle-af, Paul McCartney had vooral de pest aan hun nieuwe manager Allen Klein en maakte in april 1970 voor het eerst wereldkundig dat The Beatles niet meer bestonden. 

In die tijd trok 'Macca' zich graag terug in zijn boerderij in Schotland. Tussen de schapen, paarden en honden vond hij nieuwe inspiratie voor een solocarrière. In tegenstelling tot John Lennon en George Harrison had McCartney nog helemaal geen eigen muziek gemaakt, al had hij tijdens de opnames van 'Abbey Road' al heimelijk gewerkt aan een pianoballade. "Ik zat achter de prachtige Steinway die Linda en ik na ons huwelijk hadden gekocht", herinnert McCartney zich. "Op een dag kwam ik op dit liedje - de centrale gedachte erachter is dat er zo vaak een kloof is tussen wat er innerlijk en uiterlijk gebeurt. Angst en eenzaamheid staan op de voorgrond: 'Maybe I’m afraid of the way I love you' is op zichzelf al een verontrustende gedachte natuurlijk."

'Maybe I'm Amazed' werd later opgedragen aan Linda, die hem door het einde van The Beatles had gesleept. Een halfjaar later, voorjaar 1970, nam hij het nummer mee naar de Abbey Road Studios om het op tape te krijgen. Net als de andere liedjes op zijn debuutalbum 'McCartney' bespeelt hij alle instrumenten zelf, een do it yourself-project dat nog steeds veel onafhankelijke muzikanten inspireert. 

Hoewel de rest van het eerste soloalbum van McCartney tegenvalt, zeker als je het afzet tegen de debuten van George Harrison ('All Things Must Pass') en John Lennon ('Plastic Ono Band'), is 'Maybe I'm Amazed' een van de beste nummers uit de vier post-Beatles-carrières. Zelf is McCartney apetrots op zijn liefdesliedje. "Hiervoor wil ik later graag herinnerd worden", zei hij tegen journalisten in 2009.

Een latere liveopname met zijn band Wings kwam andermaal in de wereldwijde hitlijsten terecht. Met McCartney achter de piano en aan een iets rustiger tempo dan op plaat spelen Paul, Linda en o.a. Denny Laine zich magistraal door het liedje heen.

Pas bij 'RAM', het gelauwerde tweede album van Paul McCartney, zou zijn solocarrière echt een vlucht nemen. Maar met 'Maybe I'm Amazed' had hij nog voor het definitieve einde van The Beatles al een nummer dat bepalend zou zijn voor zijn tweede loopbaan.