Nee, Yoko Ono verpestte het Beatles-sprookje niet, ze gaf de band juist nieuwe inspiratie

Van de hechte eenheid die The Beatles lange tijd waren, was begin 1969 weinig meer over. Tijdens de opnames van het titelloze witte album een jaar eerder had Ringo Starr de band al eens twee weken verlaten en de uitvoerig gedocumenteerde Get Back-sessies moesten het korte tijd zonder een kwade George Harrison doen. Ergernissen onderling maakten van The Beatles een stuurloos schip. Vanaf het overlijden van manager Brian Epstein in 1967 is de band het oneens over wie de leiding over de groep moet krijgen en de oprichting van Apple heeft van The Beatles eerder een zakelijk instituut dan een gepassioneerde band gemaakt.

Ook met John Lennon gaat het in die periode slecht. Hij is depressief en neemt steeds kwalijkere drugs, zoals heroïne. Zijn relatie met Yoko Ono is nog pril als zijn huwelijk met Cynthia Powell op de klippen loopt, maar de invloed die in Japan geboren kunstenares op Lennon heeft is groot. Waar Lennon is, is Ono en andersom. Ze maken samen experimentele muziek en kunst en Lennon neemt Ono steeds vaker mee naar opnamesessies van The Beatles. Dat is tot ergernis van de andere Beatles, want Ono bemoeit zich met de muziek die het kwartet maakt. Dat is vooral tegen het zere been van McCartney, die zijn hechte vriendschap met Lennon ziet verwateren door het zakelijk gezeik.

'The Ballad Of John And Yoko' is het enige Beatles-nummer waarop alleen John Lennon en Paul McCartney te horen zijn:

Tijdens de Get Back-opnames grapt Paul McCartney al over de aanwezigheid van Yoko Ono en de rol die zij volgens de media heeft in de onvermijdbare break-up van The Beatles. "Ze gingen uit elkaar omdat Yoko op een versterker zat", zegt hij tijdens een discussie. In werkelijkheid had de aanwezigheid van Yoko Ono bij de opnames eerder een positief effect op 'Macca', die in een interview met Rolling Stone ook haar creativiteit prees: "Zonder haar was 'Imagine' nooit mogelijk geweest. Toen Yoko in zijn leven kwam, was een deel van haar aantrekkingskracht haar avant-gardistische kant, haar kijk op dingen. Dus liet ze hem een andere manier van 'zijn' zien, die hij erg aantrekkelijk vond. Het was dus tijd voor John om te vertrekken; hij zou zeker vertrekken." In een gesprek kort na het einde van The Beatles gaf hij toe dat het creatieve aura van Ono veel indruk maakte: "Ik wilde simpele 'I love you'-liedjes schrijven maar door haar aanwezigheid voelde ik steeds druk om met iets slims en avant-gardisch te komen."

Yoko of geen Yoko, het einde van The Beatles was onafwendbaar. Feit is dat de invloed van Yoko op een hoop Lennon-songs in de nadagen van het Beatles-tijdperk te horen is. 'The Continuing Story of Bungalow Bill', 'Happiness Is A Warm Gun' en 'Dig A Pony' zijn liedjes met een onmiskenbare pennenstreek van Ono, terwijl ze productioneel bijdroeg aan 'Abbey Road', 'Let It Be' en The White Album. Dat was niet altijd met alle goedkeuring van de rest van de band, maar Ono deed The Beatles zeker niet meer kwaad dan de groep zichzelf deed.

Op 'Birthday' verzorgt Yoko Ono de achtergrondkoortjes, samen met George Harrisons vrouw Pattie Boyd: