Vriendin Binneke Kanninga

Een week later
Vorige week kreeg José te horen dat haar vriendin Binneke helaas niet meer leeft. Wel mocht ze contact opnemen met haar kinderen. Hoe is dat geweest? Je hoort het in het fragment hieronder. 

Tijdens de uitzending
Dan komt alles ineens in beweging. De Zoekbrigade vindt een klassenfoto uit 1969 waarop een Bieneke Kanninga uit Nieuw-Buinen staat. In de archieven duikt het gezin Kanninga-Dieters op met vier kinderen, mogelijk háár familie. Een telefoontje met een Kanninga uit het dorp levert geen herkenning op, maar wél een nieuwe ingang via stukadoorsbedrijf Sebastiaan Kanninga. En dan volgt het nieuws dat alles kantelt. De zoon van Binneke stuurt ons het nummer van zijn zus en zij geeft ons het verdrietige bericht dat Binneke in 2023 is overleden. José is zichtbaar geraakt en zegt: “Mijn hele leven is zij eigenlijk meegegaan in mijn gedachten en dat blijft ze ook. Ik wil graag met haar kinderen verhalen delen.” José mag contact opnemen met de kinderen van Binneke om herinneringen uit te wisselen en te horen hoe het haar verder is vergaan. Beluister het hele verhaal in het fragment hieronder.

Het verhaal 
José is veertien jaar als ze terechtkomt in internaat Valentijn in Nunspeet. “Het was 1971 of 1972. Thuis ging het niet goed en via de kinderbescherming werd ik daar geplaatst. Voor veel meisjes gold hetzelfde. Ondanks alles herinner ik me het internaat als een fijne tijd. Er was structuur, we volgden lessen, konden sporten en vooral: ik had er fijne vriendinnen.”

Eén van die vriendinnen blijft haar altijd bij: Binneke Kanninga, een meisje uit Drenthe. “We trokken veel met elkaar op. Ik denk dat we zelfs op dezelfde slaapzaal lagen, maar dat weet ik niet zeker. Bij internaat Valentijn had je een vast ritme: opstaan, eten, naar de lessen op het terrein. Voor mij, als enig kind, was het geweldig om ineens tussen leeftijdsgenoten te zijn. Voor het eerst was ik niet altijd alleen...”

Samen met Binneke beleef José allerlei avonturen. Vooral één spannende avond is ze nooit vergeten. “We zijn eens weggelopen. Niemand deed dat, waarom zou je ook, want we hadden het daar eigenlijk best goed. De hekken stonden bovendien open en de deuren zaten niet eens op slot. We gingen ’s avonds weg, rond bedtijd. Misschien waren we in totaal zo'n twee uur weg. Het was spannend en ook eng. Uiteindelijk keerden we zelf terug, omdat we het toch te spannend vonden. We moesten bij de directrice komen praten en daarna was het klaar. We waren opgelucht dat we weer binnen waren!”

Na een jaar haalt José’s moeder haar op en terug thuis verwateren alle contacten. “Ik heb niemand van mijn vriendinnen meer gesproken. Door mijn thuissituatie was dat niet mogelijk. Maar aan Binneke denk ik nog vaak terug. We waren dikke vriendinnen. Ik zou heel graag willen weten hoe het met haar is gegaan.”

Aanknopingspunten:
* Binneke Kanninga
* geboren rond 1957
* afkomstig uit Drenthe
* verbleef in 1971-1972 in internaat Valentijn in Nunspeet