Beatrice van der Poel- Na de stilte

Voor onze rubriek 'Niet zonder ons' stelde Beatrice van der Poel ons een goede vraag: Willen we zoals het was eigenlijk wel terug?

Na De Stilte                                             

©Beatrice van der Poel               

           

Er ritselt onheil door de bomen                                                                                                              met de wind mee langs de gracht                                                                                                              er is geen mens meer te bekennen      

Het leven stopte onverwacht                                                                                                                  en de stad zo leeg als een woestijn                                                                                                        en de stilte klinkt  mij veel te fijn     

Verdwaasd     dwaal  ik  door   de stegen                                                                                            Een blinde muur,  geen horizon                                                                                                              de holle stad, alles verlaten                                                                                                                    En een onbevolkt station            

Stilstaan op een zwijgend plein                                                                                                    Deze stilte klinkt mij veel te fijn

           

Het leven  desolaat                                                                                                                              als een lege winkelstraat                                                                                                                    Dat zoiets kleins ons dwingt tot bezinnen                                                                                            Na de stilte   oh oh                                                                                                                        Opnieuw beginnen                  

           

Dit grauw decor  van dichte luiken

Alsof ons toekomstlicht gedoofd        

Het lijkt wel of we teruggefloten

omdat de aarde leeggeroofd              

en het fluistert dat we kwetsbaar zijn     

Deze stilte klinkt mij veel te fijn


Het leven  desolaat                                                                                                                              als een lege winkelstraat                                                                                                                    Dat zoiets kleins ons dwingt tot bezinnen                                                                                            Na de stilte   oh oh                                                                                                                        Opnieuw beginnen                  

                

           

Zo’n wonderlijke eenzaamheid            

bevroren in gestolde tijd                 

Hoe kalm de stad tot stilstand kwam

en je zomaar alles loslaten kan  

En de  schoonheid  van  een lege lucht

Willen we zoals het was eigenlijk wel terug?         

           


Wilt u meer weten over hoe we met uw gegevens omgaan, lees dan ons privacy statement