Stop Making Sense: Het verhaal achter de legendarische concertfilm uit de Jaren 80

‘Hi, I got a tape I wanna play.’ Met deze woorden begint zanger David Byrne het optreden. In zijn, inmiddels legendarische geworden, grijze pak en witte sneakers en met een boombox in zijn hand loopt hij het podium op, wat dan nog letterlijk in de stijgers staat. Ondersteund door die boombox en met verder alleen een akoestische gitaar vertolkt hij alleen Talking Heads-klassieker Psycho Killer. Achter hem begint de crew met het opbouwen van het podium. Voor het tweede nummer, Heaven, sluit bassiste Tina Weymouth zich bij Byrne aan. De crew brengt ondertussen het drumstel van drummer Chris Frantz ten tonele. Tijdens Burning Down the House is de band helemaal compleet en staan er negen mensen op het podium. 

Het is een optreden, en concertfilm, voor in de geschiedenisboeken. De eigenzinnige danspasjes van Byrne (en de rest van de band), de onuitputtelijke energie van de muziek en de atypische regie van regisseur Jonathan Demme (The Silence of the Lambs) dragen allen bij aan de status die Stop Making Sense vandaag de dag heeft.   

Laten we beginnen bij de frontman van de band. De moves van Byrne zijn iconisch geworden door de ongemakkelijkheid en vrijheid die de zanger erin legt. De zanger zegt er in gesprek met website The Ringer het volgende over: ‘Het gaat om mij als personage, of om mijzelf, die angstig en geïsoleerd is en zich vervolgens geleidelijk aan thuis begint te voelen in deze kleine, ondersteunende gemeenschap. En beetje bij beetje begint hij zich te ontspannen, hij wordt iets minder angstig en heeft wat meer plezier. 

Net als hoe het narratief zich opbouwde, wilde de band ook dat de energie dit deed. Dit vertelde visueel adviseur van de film Sandy McLead in gesprek met The Ringer. ‘Wanneer het optreden eenmaal was begonnen, spraken we af dat we die onder geen beding zouden onderbreken.’ De band kreeg ook meer dan voldoende energie terug van het publiek. ‘Ze gingen helemaal uit hun dak. Op een gegeven moment konden we ze niet meer op hun stoelen houden. Die energie was geweldig voor ons allemaal, vooral voor degenen op het podium.’ 

En dan heb je nog de regie van legendarische regisseur Jonathan Demme. Byrne en Demme waren voor het maken van Stop Making Sense al fan van elkaars werk. De regisseur kreeg het idee voor een film met de band na ze te zien optreden in Los Angeles. ‘De show was alsof we naar een film keken die erop wachtte om opgenomen te worden.’  

De regiestijl van Demme was anders dan andere concertfilms uit die tijd. Zo richtte de regisseur zich zo goed als uitsluitend op de bandleden en kwam de camera regelmatig dicht bij de artiesten, wat een intieme sfeer gaf. Ook werd de film niet verder aangekleed met achter de schermen-beelden of interviews met de bandleden. Alles draaide om de muziek en de energie.