Tehuisleidster Els Remmers

In de uitzending
Ineke zou op zondag 24 mei vanuit Venlo naar de studio van Adres Onbekend komen om haar verhaal over Els Remmers te vertellen. Maar in de week voor de uitzending werden wij gebeld door Martijn, de jongste zoon van Els. Hij laat ons weten dat Els helaas afgelopen week is overleden… We blijken net te laat te zijn, maar Martijn vindt de zoektocht van Ineke zo mooi dat hij graag voor haar aan de telefoon komt. “De omstandigheden zijn zwaar, want wij zijn momenteel onderweg naar het crematorium voor het afscheid. Als je wilt ben je welkom, Ineke? We vinden het heel bijzonder hoe dit juist vandaag samenkomt…” Beluister hun ontroerende gesprek in de uitzending van zondag 24 mei 2026.

Het verhaal
De eerste negen jaar van haar leven groeit Ineke op bij haar beide ouders. Wanneer haar jongste broertje wordt geboren, gaat Ineke - net als haar oudere broer en zus - naar een tehuis. “Ik groeide de eerste negen jaar van mijn leven praktisch als enig kind op. Zij waren dus al uit huis toen mijn bewuste jeugdherinneringen begonnen. Uiteindelijk ging ik in Den Haag naar hetzelfde tehuis als mijn oudere broer. Maar jongens en meiden waren gescheiden, dus ik zag hem daar niet. We zagen elkaar als broers en zussen nauwelijks in onze vroegste jeugdjaren. Ik ging naar het tehuis Huize Groenestein. Daar had ik leuke tijden en minder leuke tijden. Op de groep hadden we een non die streng was. Dan kreeg je straf en werd je opgesloten op je kamer. Het was een heel groot tehuis: in het midden stond de kerk en helemaal boven zaten de nonnen. Op een gegeven moment kwamen er allemaal leidsters en gingen de nonnen weg. Pas toen werd het leuker...”

De leuke herinneringen heeft Ineke vooral te danken aan leidster Els Remmers. “Ik heb een lastige jeugd gehad. Later heb ik ook nog in andere tehuizen gezeten en daar heb ik geen goede herinneringen aan overgehouden. Ik was een heel druk kind, pas op mijn 64e kwam ik erachter dat ik ADD heb. Veel mensen konden niet goed met mij omgaan, maar leidster Els was altijd heel lief voor mij. Zij was de enige die aardig tegen mij deed. Ik kreeg ook eens een ongeluk met de fiets in Oldenzaal en toen nam zij mij mee. Daarna mocht ik in het tehuis laat opblijven, bij de leidsters zitten en plaatjes draaien. Dat was toch speciaal. We gingen ook een keer naar de ouders van Els in Den Bosch en werden daar zo lief ontvangen. Ik dacht echt: hoe kan het? In 1993 hebben we nog een reünie gehad van het tehuis in Den Haag, maar Els was er niet bij. Ik vond dat heel jammer, want ik had haar graag willen spreken en willen zeggen dat ik haar gemist had. Je komt daar binnen in zo’n zaal en er zijn zoveel jaren overheen gegaan. Er kwamen meisjes naar me toe die vroegen: ‘Ken je me niet meer?’. Ik had geen idee... Els staat me daarentegen nog zo goed bij. Die herinneringen zijn me zó dierbaar, dat ik zelfs mijn dochter naar haar heb vernoemd.”